Zachęcam Was do zapoznania sie z darmowym kursem "Mobile Internet" autorstwa Tomasza Karwatki. Kurs zachęca do przyglądania się serwisom mobilnym jako produktom biznesowym sensu stricto i potrzebom jakie zaspokajają u potencjalnych odbiorców, a nie tylko jako nowinkom technologicznym - niby oczywiste, a czasami tak trudne w realizacji.

Wbrew temu co się powszechnie myśli, koszty mobilnego internetu (z telefonu komórkowego) w Polsce nie są takie wysokie. Poniżej przedstawię (i będę na bieżąco aktualizował) co bardziej interesując oferty głównych polskich operatorów.

W Polsce i na świecie powstaje coraz więcej produktów opartych w części lub w całości o koncepcję lokalizowania użytkowników i ich telefonów komórkowych w przestrzeni (tzw. LBS - Location-based service). Wymienić można choćby polski NaviExpert czy Belysio czy na arenie światowej Google Maps mobile.

Z jakich technik mogą korzystać producenci tego typu rozwiązań by nas zlokalizować ? Jakie są charakterystyki poszczególnych technik ? Przyjrzyjmy się im.

Software Development Kit (SDK, emulatory, dokumentacja) do różnych marek telefonów i innych urządzeń przenośnych.

Chciałbym zaprezentować treść dopiero co obronionej na Politechnice Poznańskiej pracy magisterskiej poświęconej nowym możliwościom testowania plikacji mobilnych. Pełen tekst dostępny jest TUTAJ ("Automated GUI testing of mobile Java applications"), a dwie kolejne prezentację przedstawiające to samo zagadnienie w skrótowej postaci TUTAJ ("Automated Integration Tests for Mobile Applications in Java 2 Micro Edition") i TUTAJ ("Capture-Replay Tests in J2ME").

Artykuł ten chciałbym potraktować jako swego rodzaju zestawienie różnych możliwości integracji aplikacji Java ME z wszelkiego rodzaju systemami typu back-office (nie koniecznie opartymi o technologię Java) tak stworzonymi przez nas (tzn. takimi które jesteśmy w stanie zmodyfikować) jak również już istniejącymi systemami, których zmodyfikować nie jesteśmy w stanie a mimo to chcielibyśmy móc z nich korzystać w środowisku mobilnym.

Japońska NTT DoCoMo była pierwszą firma na świecie, która wypuściła na rynek telefony komórkowe z obsługą aplikacji Java. Do dnia dzisiejszego z jej telefonów korzystają dziesiątki milionów osób, a firma planuje sprzedawanie ich również w krajach europejskich. To wystarczające powody, dla których należałoby się chociażby przyjrzeć różnicom w programowaniu aplikacji na te telefony od programowania tradycyjnych aplikacji MIDP.

Aplikacje J2ME działające w architekturze klient-serwer, w której komórka jest klientem, bardzo często muszą pobierać z serwera duże ilości danych (np. w postaci XML, CSV, albo jako wynik wykonania zdalnej procedury RPC). Przy niewielkiej przepustowości GPRS prowadzi to do ponoszenia dużych kosztów finansowych i wydłużonego czasu oczekiwania na dane z serwera. Rozwiązaniem jest kompresja danych po stronie serwera, przesłanie ich w postaci skompresowanej i dekompresja po stronie klienta.

Przykrą codziennością programistów aplikacji mobilnych jest konieczność dostosowania własnej aplikacji do wielu dostępnych na rynku urządzeń, czasem o bardzo zróżnicowanych możliwościach. Często zdarza się, że jedynym rozwiązaniem jest przygotowanie osobnej aplikacji na każde z tych urządzeń. Przy instalacji takiej aplikacji można albo polegać na wiedzy użytkowników i zakładać, że wybiorą wersję aplikacji najbardziej odpowiadającą ich telefonom, albo można spróbować zniwelować ryzyko pomyłki i zautomatyzować proces wyboru odpowiedniej aplikacji.

Większość obecnych modeli telefonów komórkowych posiada odgórnie nałożone ograniczenia na wielkość plików JAR zawierających MIDlety (czasem bardzo ostre, np. 32 KB, 64 KB). Bardzo dużej aplikacji nie sposób zmieścić w tak niewielu bajtach, jednak istnieją pewne techniki, które pozwalają do pewnego stopnia zmniejszyć wielkość programu.